Ik ben hier niet alleen – Danny

Elkaars mindere kanten leren kennen gaat soms gepaard met traantjes. Op kamp kan je dit heel goed zien. Je kan een coole kikker zijn en vaak een masker ophouden, maar na een 3-tal dagen op kamp te zitten valt dit toch af. Dan toon je echt je ware aard.

header misschien.JPG

We waren ooit op kamp met de verkenners en je raadt het nooit, maar een medeverkenner kreeg opeens een serieuze aanval van heimwee. Er vloeiden tranen met tuiten in de hoek van de tent. We zijn daar dan met allemaal opgevlogen en hebben hem getroost. We toonden hem dat wij er nog allemaal zijn voor elkaar. Na een tijdje keek hij op en zei hij van: ”Inderdaad ik ben hier niet alleen.”. Hij zag dat hij vrienden rond hem had, zelf als hij het moeilijk had. Voor de rest van het kamp heeft hij geen aanvallen van heimwee gekregen.

“Als man je gevoelens uiten, dat gebeurde toen niet.”

Als je erover nadenkt was dat eigenlijk wel straf. Als man je gevoelens uiten, dat gebeurde toen niet. Als je goesting had om te blijten dan werd dat ingeslikt. Als ik ooit naar een begrafenis ging dan zag ik daar nooit een man wenen, de dames wel. Bij de begrafenis van Paul Delacourt heb ik niet geweend. Op de tram terug naar huis kwamen de tranen wel op, dat kwam later. Maar niemand nam mij dat kwalijk. Logisch eigenlijk, dat was maar normaal zeker?

Wil je meer verhalen lezen over verdriet bij ons? Klik dan hier