De mooiste plaats op aarde – Johan & Greet

De vriendschap op de scouts dat was zoiets onvoorwaardelijk. Als wij gestopt zijn met leiding zijn er wel veel uitgezwaaid, maar als je elkaar terug tegenkomt is het alsof er niets gebeurd is. Dan zitten we terug samen aan een kampvuur met een pintje en halen we oude verhalen naar boven. We hebben er wel enkele supervrienden aan over gehouden die we nog vaak zien. Een van Greet’s beste vrienden is Phillip, maar dat is eigenlijk een klein generatieverschil. Ze heeft nog leiding aan hem gegeven. Kan je dat u voorstellen?

“Als je elkaar terug tegenkomt is het alsof er niets gebeurd is.”

In ieder geval lijkt het wel hoe langer je in de scouts zat, hoe meer echte vrienden je er bijkreeg. En scoutskamp, daar kreeg je ook echt vrienden. Ooit hadden we een kamp waar de regen niet wou ophouden. Het was wel hilarisch. De verkenners hadden hun tenten bovenaan een heuvel gezet. Maar door de regen konden ze niet maar naar boven stappen omdat ze weggleden in de modder. Dan hebben ze een soort ladder moeten inéénsjorren om naar boven te geraken. Op dat kamp zijn de bedden van de jonggidsen ook wel scheef gezakt, maar iedereen kon daar nog goed mee lachen. Dat doet er mij aan denken. Maar wij hebben ooit op kamp een hudo gebouwd waar je met vier tegelijk in kon zitten en kaarten. Dan kon je soms wel lang staan aanschuiven! En op het einde van het kamp was er niet zoveel meer te kaarten aangezien het kaartspel voor de helft verdwenen was.

208035_10151516088851726_1621113894_n

We zijn zo ooit nog eens terug op weekend gegaan naar de Schmitburgruïne in Schneppenbach. Volgens Johan één van de mooiste plaatsen op aarde. Het is een verlaten ruïne die onderhouden wordt door een oude man, maar waar je fantastisch kan kamperen. Er is alleen water en geen elektriciteit. Maar dat houdt de scouts niet tegen om daar te gaan verkennen. We waren er ooit in november dus het was behoorlijk koud. We hebben ons dan geïnstalleerd in een benedenverdieping. Dat was in de openlucht dus installeerden we nog een zeil met een driepikkel eronder. Iemand had een kacheltje mee en dat hebben we daar dan gezet met een grote schouw op. Die hadden we wel goed beschermd met veel isolatie zodat de zeil niet in vlammen zou opgaan. ’s Nachts was het dan heel gezellig in ons klein iglootje en de kamer was verlicht met heldere sterren die door de bash heen schenen. Dat waren erg pittoreske dagen en nachten.

Wil je meer verhalen lezen over wat vriendschap was voor ons? Klik dan hier